Ik leef op grote voet! WILL’S HOEKJE

Posted by
/ /

Mijn voeten zijn mijn grootste frustratie. Als kind had ik het gevoel dat ze harder groeiden dan andere lichaamsdelen, niet alleen in de lengte maar ook in de breedte. Al snel leken ze meer op zwemvliezen dan op voeten, in mijn gevoel dan. Voor een meisje is dit natuurlijk vreselijk en ik had dan ook een minderwaardigheidscomplex van hier tot Tokio. Waar ik ook kwam ik verstopte mijn voeten altijd onder stoelen en banken.

Ik weet nog hoe ik bijna kwijlend voor de etalage van de enige schoenenwinkel in ons dorp naar die mooie sierlijke pumps met hakje en tierelantijntjes stond te kijken. Afgezien van het feit dat die mooie schoentjes er niet in mijn maat waren, zou ik ze ook nooit krijgen want ze waren natuurlijk niet degelijk en dat is waar het om gaat in een boerengezin bestaande uit Pa en Ma en elf kinderen. In eerste instantie moest ik de schoenen van mijn vier jaar oudere zus dragen maar al snel waren mijn voeten groter dan de hare dus nam mijn moeder mij mee naar de schoenenwinkel. De verkoper vroeg mij vriendelijk wat voor maat schoenen ik droeg en ik loog met twee maten en wilde ter plekke in de grond zakken toen hij met een paar schattige schoentjes aankwam waar ik natuurlijk met geen mogelijkheid inkwam.

Met het schaamrood op mijn kaken moest ik uiteindelijk genoegen nemen met van die afschuwelijke Donald Duck schoenen die mijn voeten nog groter maakten dan ze al waren. Ik leek wel klein duimpje op zevenmijlslaarzen. Huilend en met die vreselijke schoenen onder mijn arm verliet ik de winkel. Maar toen moest ik er ook nog op naar school! Dus zorgde ik ervoor dat ik niet te vroeg op het schoolplein was en verstopte mezelf in het fietsenhok. Als de bel ging vluchtte ik snel de rij in waarna we klas voor klas naar binnen marcheerden. In de klas kon ik mijn voeten snel onder de bank steken. Toen ik wat ouder werd en zelf schoenen ging kopen kocht ik ze steevast een maat te klein en zo ging ik altijd met pijnlijke voeten van de likdoorns en eeltpitten door het leven. De pedicure had en heeft een goeie klant aan mij.

Op een goed moment besefte ik dat ik niet de enige was die op grote voet leefde en ook in de winkels kwamen leuke schoenen voor grotere maten. Maar schoenen kopen is nooit mijn hobby geworden en nu mijn arme geteisterde voeten door de artrose zijn aangetast kan ik weer geen leuke schoenen kopen.

Maar wat zeur ik nou; ik kan lopen en de schoenen die ik nu heb lopen heerlijk en zitten als pantoffeltjes. Maar toch …… als ik in de etalage van een schoenenwinkel kijk loopt er nog wel eens een straaltje vanuit mijn mondhoek.