Senior Live

Aanmelden nieuwsbrief

Naar Australië

Posted by
/ /

Ik neem het me stellig voor: Dit is de laatste keer dat ik zo’n lange vliegreis maak. Die vliegtuigstoelen lijken steeds kleiner te worden en dichter op elkaar te staan, mogelijk is mijn volume toegenomen sinds de laatste keer dat ik heb gevlogen. Ik snap niet waarom je nog veiligheidsgordels om moet, ik zuig meteen vacuüm. Na drie kwartier weet ik al niet meer hoe ik moet zitten en overweeg om languit in het gangpad te gaan liggen maar krijg dan alle passagiers, die naar het toilet moeten over me heen. De serveerkarretjes passen precies door het gangpad. Als je het ongeluk hebt net van het toilet te komen of de broodnodige tien stappen te lopen om trombose tegen te gaan, moet je op schoot springen bij degene die het dichtst bij je in de buurt zit om een ramp met dodelijke afloop te voorkomen.

In elke rugleuning van de stoel zit een klein scherm waar je behalve televisie, ook films kan kijken. De keuze is reuze: Chinese films met zeer gebrekkige Engelse ondertiteling of Amerikaanse films uit het jaar kruik, in beide ben ik niet geïnteresseerd. Er is ook een spelletjes-site maar uitgerekend bij mij werkt de remote control* niet. Gelukkig heb ik mijn Nintendo DS Lite* waar ik me mee kan vermaken. Het vliegtuig is voor driekwart gevuld met Chinezen, die harde (niet alleen in decibels) rauwe klanken over elkaar uitstorten en dat ook de hele reis – elf uur – lang tot Hongkong blijven doen. Er zijn ook kinderen aan boord waarvan er één de hele vlucht krijst, jankt en door het vliegtuig rent op de voet gevolgd door beurtelings de moeder en de vader.

Ik zit aan het gangpad, het voordeel is dat je niet over iedereen heen hoeft te kruipen als je naar het toilet moet. Het nadeel is dat je van elke passagier, die door dat smalle gangpad loopt, een hand of elleboog tegen je hoofd krijgt of een schop tegen je been. Ik kom bont en blauw uit dat vliegtuig.

Het toilet is ook een bijzonder gevaarlijk gebied: je moet bij het doortrekken een metertje afstand nemen anders wordt je door de enorme zuigkracht de pot ingezogen. Na het eten moeten alle raamluikjes dicht en gaan de lichten uit want in Hongkong is het half elf in de avond dus moeten we proberen te slapen, nou geen hond die een poging onderneemt, het gekwetter gaat aan één stuk door. Van slapen komt het niet.

In Hong Kong moeten we acht uur wachten op het vliegtuig dat ons naar Adelaide zal brengen. We besluiten een kamer te huren op het vliegveld en daar wat te gaan slapen. Het blijkt geen kamer te zijn maar een grote zaal met aan weerskanten bedden omgeven met gordijntjes zoals in een middeleeuws ziekenhuis. Iedereen kan hier in en uit lopen dus ik besluit alle bagage bij mij te nemen zodat Bob kon slapen. Uiteraard doe ik geen oog dicht. Wanneer ik terugkom van een toiletbezoek kan ik in het donker mijn hokje niet meer vinden en stap bijna bij een wildvreemde kerel in bed. Even later stapt een man mijn hokje binnen, ik zet het meteen op een gillen dus die man maakt zich razendsnel uit de voeten.

Eindelijk is het zover. Bob loopt verkwikt van de paar uren slaap en ik doodmoe en op de rand van een zenuwinzinking het vliegtuig in voor de zeven uur durende reis naar Adelaide. Een ander ruimer vliegtuig, met stillere passagiers. Ik ben zo moe dat ik zelfs een paar uur heb kunnen slapen. Daar zijn we dan eindelijk op het vliegveld van Adelaide waar onze vrienden ons op staan te wachten. Alle ellende is vergeten als we elkaar in de armen vliegen.

* remote control = draadloze afstandsbediening.

* Nintento DS Lite = een klein formaat spelletjescomputer die makkelijk in je handtas past. Er gaat een kaartje in waar een heleboel spelletjes opzitten voor uren speelplezier.