Naar het Zweedse warenhuis – WILL’S HOEKJE

Posted by
/ /

Ik denk dat het inmiddels wel een jaartje of tien geleden is sinds ik er ben geweest maar de laatste tijd wordt de wens steeds groter om er toch weer eens naar toe te gaan. Nu moet ik alleen nog mijn man overtuigen van het nut om ernaar toe te gaan. Mijn man heeft, zoals zoveel mannen, een gruwelijke hekel aan drukke winkels en warenhuizen. Toen een collega van mij vertelde hoe goed ze daar was geslaagd voor kleden, stoelen en nog veel meer, was ik namelijk niet meer te houden.

Vandaag is het dan zover: welgezind (tenminste ik) en een tikkeltje nerveus, gaan we al vroeg op pad want dan heb je kans dat het er nog rustig is. In de auto kijk ik af en toe eens opzij om de stemming te peilen en dat valt reuze mee. Geen vrolijk gelach maar ook geen chagrijnig gesnauw. Ik probeer mijn angst voor autorijden in bedwang te houden, want niets kan en mag dit tripje verpesten. Om half elf stappen we de wondere wereld die IKEA heet, binnen. Oh oh oh, dit is helemaal fout. Ik word hier zo hebberig van. Al die leuke, grappige, mooie en vaak nutteloze dingetjes!

Tot grote ergernis van manlief moet ik natuurlijk alles bekijken en bevoelen. Ik ga voor stoelhoezen maar die zitten niet in mijn winkelwagentje. Wel: magneetborden, pannen en een koekenpan, handige bewaardozen, fotolijsten, bureauartikelen waar ik geen plaats voor heb en ik weet niet wat nog meer. Eigenlijk allemaal artikelen die ik absoluut niet nodig heb.

Na urenlang rondsjokken hebben we honger en dorst gekregen, dus op naar het restaurant. We doen ons tegoed aan Tomatsoppa (tomatensoep) vooraf en Köttbullar med potatismos (gehaktballetjes met aardappelpuree). Met een volgeladen auto rijden we weer naar huis. “Gaan we gauw nog eens?” vraag ik mijn man. Hij zegt niks en kijkt mij alleen maar aan…..

Ik ben bang dat ik weer tien jaar zal moeten wachten. Hahaha. 

  • Facebook
  • Twitter
  • YouTube
  • Vimeo