Senior Live

Aanmelden nieuwsbrief

WILL’S HOEKJE: Tassentic

Posted by
/ /

Tassentic
Ik heb een handtas gevraagd aan Sinterklaas.

Het is niet dat ik geen tas heb hoor, ik kan inmiddels wel een winkeltje in tassen beginnen. Ik heb ze in alle soorten en maten: een rugtas voor als ik ga wandelen met de Social Walk groep, een kleine schoudertas die ik in de grote stad op m’n buik kan hangen om het tassenrollers moeilijker te maken, boodschappentas voor -je raadt het al- de boodschappen, laptoptas, eh… nee, ik heb geen laptop, wel een Ipad in een heel mooi hoesje, clutch bags in verschillende kleuren voor de chique gelegenheden en natuurlijk tassen voor verschillende jaargetijden. Maar die ene, die perfecte, voor-alle-gelegenheden tas. Die heb ik nog niet.

Een vriendin van mij heeft met schoenen wat ik met tassen heb, dus als we op stap gaan komen we echt niet voorbij een schoenen- of tassenwinkel. Een heel ander verhaal is het als ik met manlief aan het winkelen ben. Zodra er een tassenwinkel in zicht komt pakt hij mij de arm en sleurt me er voorbij… Mijn tassen koop ik niet online, ik wil ze zien en ruiken. Je zou ze gemakkelijk online kunnen bestellen, tik in de Googlebalk “handtas”en er komen hele ladingen voorbij. Dat is voor mij te gevaarlijk, voor ik het weet heb ik er tien besteld. Tja, ik heb dus een tassentic! 

Wat is dat toch met ons vrouwen, waarom moeten we zo nodig van alles meeslepen in die tas, dingen die je eigenlijk maar zelden nodig hebt? Als ik naar een museum ga heb ik heus die tekentang niet nodig. Bij de bakker doe ik ook niks met dat naaigarnituurtje, tijdens de wandeling maak ik ook geen gebruik van mijn manicuresetje. De tassen worden ook almaar groter en steeds meer handig-om-bij-je-te-hebben dingen verdwijnen in die tas. Zo ook de sleutels en portefeuille van manlief als we samen op pad gaan. En wat een werk om alles steeds weer over te hevelen naar een andere tas, dat moest natuurlijk wel een keer fout gaan.

Zo was ik laatst bij de drogist, want snipverkouden, met barstende koppijn en rillerig. Gewapend met een anti- verkoudheidspakket voegde ik me in de rij voor de kassa. Er was maar één kassa open, het schoot niet op. Toen ik eindelijk aan de beurt was, wilde ik mijn portemonnee pakken, zat hij niet in mijn tas! Oh jeetje, hij zat in een andere tas! Met het schaamrood op m’n kaken verliet ik de winkel zonder mn anti-verkoudheidspakket en werd meewarig nagestaard door de wachtenden bij de kassa. 

Misschien is het beter om gewoon maar één tas te gebruiken. Ja oké, dan vraag ik díe aan Sinterklaas ….. of aan de Kerstman.

In deze rubriek vertelt onze kersverse blogger Will over haar dagelijks leven en hoe nieuwe technologie daarin een rol speelt.