Hoe vind je het om mee te doen aan het Taalmaatjes Online project?
Het gaat geweldig!
Waarom vind je dat?
De manier waarop het georganiseerd wordt. Ik doe zelf ook thuisbezoek en vrijwilligerswerk bij andere organisaties, en daar wordt het lang niet zo goed gecoördineerd. Je moet het allemaal zelf uitzoeken en regelen. Bij Taalmaatjes word je de hele tijd heel goed begeleid.
Hoe vind je het om te doen?
Ik vind het heel goed om te doen. Ik spreek het liefst fysiek af, maar ten tijde van corona ging dat natuurlijk niet. Toen vonden de gesprekken online plaats. Op die manier kon je toch nog iets voor mensen betekenen. Het belangrijkste van videobellen is dat het contact zo niet stopt. Senior-Live heeft me geleerd hoe het moet, dat videobellen. Nu kan ik het zelf.
Hoe is het contact met je taalstudent?
Geweldig. Hij is altijd enthousiast. Ik leer hem zijn Nederlands te verbeteren, maar ik leer ook veel van hem. Vroeger wist ik bijvoorbeeld niet dat Syriërs zoveel heftige dingen hebben meegemaakt. Als je dat soort dingen niet weet, ga je soms rare dingen denken als: “Waarom komen die mensen hier?” Nu begrijp ik dat beter. Voor hen is het heel erg, ze zijn alles verloren. En moeten dan hier weer een nieuw leven opbouwen.
Ik dwing hem niet om iets te vertellen. Ik stel alleen vragen als: “Hoe was het in Syrië?” Hij vindt het fijn om zijn verhalen te delen. “Ik word er lichter van”, zegt hij. Dat is heel uniek voor mij. En geweldig om te doen. Dan hoor je wat er met hem gebeurd is. Maar het is wel hartverscheurend. Hij is hier niet omdat hij dat wilde.
Ja, dat is aangrijpend. En bijzonder dat hij dat met je kan delen. Kunnen jullie ook samen lachen?
Jazeker. Zoals vorige week: We hadden het over eten en hij vertelde over ‘vis granaten’. Ik zei: “Wat?!” Uiteindelijk kwamen we erachter dat hij ‘visgraten’ bedoelde, hahahaha. Dat ga ik nooit meer vergeten. Elke keer als we elkaar nu spreken zeg ik: “En geen granaten, hè?”